Umiejętność ta zawsze powinna być oceniania bardzo indywidualnie, ponieważ każda osoba jest inna, i tak jak w przypadku jednej może się okazać zupełnie nieskuteczna i mało produktywna, tak w przypadku drugiej osoby będzie to idealny styl pracy, przynoszący najlepsze efekty.

Opozycyjnie do multitaskingu można przywołać tezę, że osoba dobra we wszystkim prawdopodobnie w żadnej z dziedzin nie będzie najlepsza. Skupiając się na wielu zadaniach równocześnie nie będzie w stanie wypracować doskonałego poziomu w żadnej pojedynczej umiejętności – która mogłaby się okazać przydatna dla pracodawcy.
Powinniśmy zastanowić się, czy umiejętność multitaskingu nie będzie też bardziej pożądana w jednych branżach, a mniej w innych. Żeby dobrze rozeznać się w temacie przytoczmy kilka plusów i minusów takiego stylu pracy.

Plusy:
– projekty realizowane równocześnie skończą się w podobnym czasie, co powoduje zamykanie wielu spraw równocześnie
– wykonanie wielu spraw na raz zwiększa poczucie motywacji i satysfakcji
– możliwość wykonania większej liczby projektów
– taki styl pracy wymaga od pracownika ciągłego podejmowania wyzwań i powoduje jego rozwój
– trudne zadanie można przerwać, zająć się innym a później wrócić do niego z nową energią
– osoba taka jest trudna do zastąpienia, bo nieformalnie lub formalnie zajmuje się kilkoma rzeczami na raz

Ale również minusy:
– rozproszenie uwagi na kilka kwestii może powodować problemy ze skupieniem się podczas pracy
– wykonywanie równocześnie kilku zadań pozwala zamknąć je równocześnie, ale czas pracy nad nimi wydłuża się
– istnieje ryzyku skupienia się na zadaniach mniej istotnych w danym czasie i zbagatelizowania zadań najważniejszych
– nie wszystkie sprawy da się załatwiać równocześnie, co powoduje wydłużenie rozwiązywania pewnych kwestii
– wdrożenie się podczas „przeskakiwania” z zadania na zadanie może niepotrzebnie zajmować czas i również wydłużać czas pracy nad danym projektem
– taki styl może powodować większy stres i nerwowość, ze względu na konieczność pamiętania o wielu sprawach równocześnie

Multitasking umiejętnie wykorzystywany i przede wszystkim dostosowany do możliwości i ograniczeń danej osoby może być owocny i skuteczny. Są bowiem osoby, które automatycznie potrafią zająć się kilkoma sprawami w tym samym czasie, a są i tacy, którzy potrzebują skupienia się w pełni na jednym zadania aby osiągnąć najlepszy efekt.

W kwestii pracy i wykorzystania multitaskingu ważne jest odpowiednie podejście. Są w każdej pracy sprawy i zadania, które można swobodnie łączyć, przeplatając ze sobą poszczególne projekty, i przez to nadając więcej życia swojemu rytmowi pracy. Możemy wtedy łączyć te komplementarne zadania nie obciążając procesów naszego mózgu. Jednak pojawiają się też projekty i zadania, które powinny być wykonane od początku do końca i wymagają naszej całej uwagi i pełnego skupienia – te rzeczy lepiej wykonać poświęcając im szczególną troskę, bo tylko tak będą wykonane najefektywniej.
Przede wszystkim chodzi o rozsądek w planowaniu swojej pracy i dostosowaniu jej stylu do naszych indywidualnych cech i barier.

The post O co chodzi z tym multitaskingiem ? first appeared on NDG.

Wyodrębniliśmy czternaście typów osobowości, które podzielimy na typy bardziej społeczne, umiejące pracować w zespole i mniej społeczne, będące indywidualistami w życiu zawodowym. Wśród tych bardziej społecznych wyróżniamy:

Typ sumienny

To typ osobowości kogoś, kto stara się być w pracy przede wszystkim… perfekcjonistą! Wymaga od innych takiego samego zaangażowania w sprawy zawodowe i ma silne poczucie obowiązku. Tak silne, że często pracy poświęca swój wolny czas. Idealny zawód: prawnik, lekarz, księgowy.

Typ dramatyczny

Motywacja = emocje. Dzięki temu taki typ przyciąga uwagę i potrafi wykorzystać swoje atuty w różny sposób. To ktoś nieszablonowy, z niesamowitą wyobraźnią i poczuciem estetyki. Lubi być chwalony i podziwiany przez innych. Jak aktor na scenie. Taki typ może się realizować w takich zawodach jak: Specjalista PR, handlowiec czy agent od nieruchomości.

Typ oddany

To oddany i lojalny pracownik, traktujący firmę jak własną i utożsamiający się z jej celami. Jest najpierw dla innych, a później dla siebie. Dusza towarzystwa, pełna pokory wsłuchując się w opinie innych przed podjęciem decyzji. Słaba strona to przewrażliwienie na punkcie tego co myślą inni. Stanowisko powinno nieść za sobą konkretne zadania, przynoszące korzyść innym. Realizacja w profesjach takich jak: pielęgniarka, sekretarka, pracownik socjalny.

Typ zmienny emocjonalnie

Jest impulsywny i kieruje się emocjami. Szybko się nudzi, ma niespożyte pokłady energii i stara się dotrzeć, tam, gdzie inni twierdzą, że nie można. Ma ogromną motywację do działania i nie boi się rozmawiać i walczyć o swoje. To typ osobowości aktora, malarza czy filmowca.

Typ ofiarny

Jak sama nazwa wskazuje swoją pracę traktuje jako ofiarę, tj. służbę. Pomaga innym i to daje mu motywację i satysfakcję. Świetnie się adaptuję do otaczających go warunków. Nie potrafi odpoczywać, odpoczywa kiedy pracuje. Taki typ spełni się jako lekarz, opiekun, wychowawca, nauczyciel.

Typ wygodny

Praca nie jest dla niego wszystkim. Działa sumiennie, ale tylko w zakresie swoich obowiązków i tyle ile musi. Ceni sobie wolność i odpoczynek. Rozdziela pracę zawodową od życia prywatnego. Typ wygodny jest asertywny i nie pozwala się wykorzystywać. Robi wszystko na ostatnią chwilę, bo nie czuje potrzeby aby być najlepszym. Zawody, w których będzie się czuł dobrze to urzędnik lub pracownik produkcyjny.

Typ władczy

Urodzony lider, z charyzmą i nerwami ze stali. Nie boi się odpowiedzialności, pragnie władzy i jest zaangażowany w osiąganie założonych celów. Kryzysy zjada na śniadanie, dlatego przoduje w strukturach. Nie potrafi pogodzić się z porażkami, traktując władze jako główny motor napędowy. Najlepszy zawód z takimi cechami to bankier, makler giełdowy czy dyrektor w korporacji lub manager.

C.D.N.

The post Indywidualista czy społecznik? Dopasuj zawód do swojej osobowości! cz.1 first appeared on NDG.

Nie wystarczą już programy motywacyjne i benefity w postaci dodatkowej opieki medycznej, kart Multisport czy certyfikowanych szkoleń. To dziś propozycje prawie każdej dużej firmy.

Z pomocą przychodzi metoda, której firmy wciąż nie do końca są świadome. Mowa tutaj o employee experience management. W oparciu o taką strategię buduje się wizerunek firmy, która oferuje pozytywne doświadczenia nie tylko dla obecnych pracowników, ale też tych potencjalnych.

Proces ten rozpoczyna się na rozmowie rekrutacyjnej a kończy się na odejściu pracownika. Etap rekrutacji jest już pierwszym krokiem. To bardzo ważny moment w budowaniu relacji i przyszłej współpracy. Przede wszystkim, należy unikać zachowania, które może zniechęcić kandydata. Rekruter reprezentuje swoją osobą całą organizację i jeśli nie szanuje kandydata już na wstępie, zostawia wrażanie, iż tak samo będzie on traktowany później.

Gdy kandydat staje się etatowym pracownikiem rozpoczyna się długotrwałe budowanie relacji. Pracownik powinien czuć się ważną częścią firmy, być akceptowanym i szanowanym. Musi wiedzieć, że jego zdanie ma znaczenie. Najważniejsza jest komunikacja wewnętrzna, kontakt z pracownikiem i atmosfera sprzyjająca efektywnej pracy. Pracodawca powinien słuchać potrzeb swoich pracowników i odpowiadać na nie. Dobry pracownik to taki, który ma aspiracje, osiąga swoje cele i odnosi zawodową satysfakcję. Należy mu to jednak umożliwić. Dobre zarządzanie i odpowiednie wynagrodzenie to podstawowe czynniki skutecznego systemu motywacyjnego. W ten sposób buduje się z takim pracownikiem więź, która sprawia, że na rynku pracy o wiele trudniej będzie mu znaleźć stanowisko, które go przekona do zmiany.

Jeśli jednak zdarzy się taka sytuacja, musimy mieć świadomość, że to od nas zależy jak będziemy postrzegani na zewnątrz. Dobra opinia pracownika to przede wszystkim dobra reputacja firmy.

Dbając o pracownika i skupiając się na istotnych szczegółach, dbamy o wizerunek firmy i jej rozwój. To właśnie pracownik jest wizytówką firmy i łącznikiem z otoczeniem. A pracownik, który utożsamia się z firmą to najlepsza perspektywa i największy zysk dla przedsiębiorstw.

The post Employee Experience Management – czyli jak buduje się więź z pracownikiem first appeared on NDG.

Obróć niezręczną sytuację w swoje małe zwycięstwo!

Czasem zdarza się, że spotykasz swojego przełożonego w codziennych sytuacjach: na zakupach w markecie, w metrze lub autobusie, a nawet w windzie. Co wtedy robisz? Bo przecież nie wypada odwrócić się i udawać, że Cię tu nie ma…

W takich chwilach przydaje się umiejętność prowadzenia small talków, lekkich pogawędek. Są tacy ludzie, którzy robią to naturalnie i z wdziękiem – po prostu rozmawiają o wszystkim i o niczym, niezależnie od tego, kogo spotkają. Jednak nie każdy tak ma.

Co więcej, pokusimy się o postawienie tezy, że mało kto tak potrafi – ale na szczęście można się tego nauczyć. A jeśli posiądziesz tę zdolność, możesz każdą taką – dotychczas niezręczną – sytuację wykorzystać, by zyskać sympatię szefa!

Jak nauczyć się swobodnych pogawędek?

Nauka zawsze wiąże się z powtarzaniem i kolejnymi próbami. Nawet jeśli nie uda się sprawnie poprowadzić rozmowy przez pierwsze pięć razy… uda się za szóstym!

Zawsze przestrzegaj podstawowych zasad kulturalnego prowadzenia rozmów. Poświęcaj uwagę swojemu rozmówcy (nie tylko dlatego, że jest Twoim szefem) i steruj tematami zgodnie z jego zainteresowaniem. Gdy zauważysz, że jakiś temat najwyraźniej mu nie odpowiada – płynnie go zmień. Gdy widzisz, że rozmówca chce bardziej rozwinąć jakiś wątek, nie uciekaj w inne zagadnienia.

Jakie tematy można poruszać podczas biznesowych small talków?

O ile z sąsiadką możesz swobodnie porozmawiać o problemach jej wnuka, tak z szefem czy kontrahentem… niestety nie wypada. Owszem, są tematy nadające się na pogawędkę z przełożonym i panią Jadzią z warzywniaka. Ale trzeba wiedzieć jakie!

1. Tematy uniwersalne – aktualna lub prognozowana pogoda, nowości kinowe lub książkowe (bądź po prostu tytuły, z którymi ostatnio miałeś do czynienia), kulinaria, podróże. Każdy ma do czynienia ze zjawiskami pogodowymi, z książkami i filmami, z jedzeniem czy mniejszymi lub większymi wyprawami!
2. Hobby i zainteresowania – postaraj się wysondować, czym interesuje się Twój przełożony. Jeśli macie wspólne pasje, na pewno złapiecie świetny kontakt!
3. Co się dzieje? Gdzie iść? – można porozmawiać także o ciekawych miejscach czy wydarzeniach w mieście, restauracjach, pokazach, wernisażach. Ta metoda sprawdza się zwłaszcza, kiedy rozmówca jest przyjezdny.
4. Lżejsza tematyka branżowa – podczas krótkich pogawędek nie wytacza się trudnych biznesowych tematów. Zamiast tego można podyskutować na temat przydatnej w pracy aplikacji czy programu, wydarzeniach branżowych, nowinkach.

A jakich tematów lepiej unikać?

Small talk to lekka pogawędka. Zasada jest więc prosta: unika się rozmów na tematy kontrowersyjne, religijne czy polityczne. Nie wiesz, gdzie Twój przełożony ma skryty odcisk – ale na pewno nie możesz na niego nadepnąć!

Nie warto spiskować, obgadywać współpracowników czy krytykować innych. Bezpieczniej jest też nie wchodzić zanadto w sprawy prywatne. Mimo wszystko jest to rozmowa biznesowa.

The post Jak rozmawiać z szefem na co dzień? first appeared on NDG.

Na naszym blogu pisaliśmy już o tym, dlaczego pracownicy odchodzą. Dziś zastanówmy się, jak temu zapobiec.

Dobra pensja to nie wszystko

O tym, że o dobrych pracowników warto dbać, nie trzeba nikogo przekonywać. Utrzymujące się na rekordowo niskim poziomie bezrobocie oznacza, że na rynku pracy trudno jest znaleźć świetnych specjalistów. Dlatego trzeba zacząć od tego, co mamy we własnym „ogródku” – zacząć dbać o własnych pracowników.

Przede wszystkim zastanów się, czego oczekuje od Ciebie Twój pracownik. Czynnik finansowy jest bardzo istotny – jednak nie najistotniejszy. Jeżeli Twoi pracownicy otrzymują pensje podobne do rynkowych (nieznacznie niższe lub wyższe), to konkurencja raczej ich nie skusi samymi pieniędzmi.

Model ARK

Twoi najlepsi handlowcy pozostaną z Tobą, jeżeli Wasza współpraca będzie oparta na modelu ARK, czyli na realizacji trzech potrzeb: autonomii, relacyjności, kompetencji.

Potrzeba AUTONOMII to nic innego jak poczucie samodzielności. Jeżeli Twój pracownik czuje, że to co robi, robi z własnej i nieprzymuszonej woli, poczuje się też bardziej zaangażowany w obowiązki.

Potrzeba RELACYJNOŚCI to tak naprawdę budowanie prawdziwego zespołu. Stworzenie firmowej lub chociaż działowej-sprzedażowej rodziny zwiększa szanse, że najlepsi nie odejdą – bo będą się czuć częścią całości, brakującym puzzlem.

Potrzeba KOMPETENCJI realizowana jest poprzez możliwość zademonstrowania innym swoich możliwości i zdolności. Liderzy sprzedaży lubią odczuwać, że świetnie radzą sobie z obowiązkami, lepiej od innych.

Zablokuj monotonię!

Zwykli pracownicy lubią monotonię, pewność i schematyczność. Ci najlepsi jednak często opuszczają daną firmę, gdy odczuwają, że osiągnęli tu już wszystko i nic nowego ich nie czeka. To bardzo częsty problem liderów sprzedaży: brak nowych wyzwań powoduje znudzenie, a z czasem chęć zmiany.

Przed najlepszymi handlowcami możesz stawiać nowe – dodatkowo premiowane i dobrowolne – cele sprzedażowe. Najzdolniejszym możesz oddawać w opiekę nowych pracowników, aby wdrożyli ich w obowiązki i działanie firmy.

Wspólnie pracujcie nad sukcesem handlowca

Często szefowie działu sprzedaży świadomie rezygnują z indywidualnej pracy z najlepszymi handlowcami. Skoro są tacy dobrzy, to można poświęcić więcej czasu i uwagi słabszym, prawda? Nieprawda! Jeżeli odpuścisz swojemu najlepszemu pracownikowi działu sprzedaży, przestanie się rozwijać. Nikt nie lubi nadmiernej kontroli – jednak jej odpowiednia dawka motywuje do pięcia się jeszcze wyżej.

Dobrym rozwiązaniem są regularne, lecz nie za częste, indywidualne spotkania podsumowujące dany okres. Spotykaj się z każdym handlowcem, zarówno tym najlepszym, jak i z najgorszym. Rozmawiajcie o tym, czego się w tym czasie pracownik nauczył, czego się dowiedział, kogo poznał. Nie bój się pytać o plany na najbliższy okres ani o czas wolny.

Premiuj i doceniaj!

Ostatnim elementem istotnym dla stałości handlowca w „uczuciach” zawodowych jest motywacja. I jak już wspomnieliśmy na samym początku – nie chodzi tylko o pieniądze.

Premią dla najlepszych pracowników zawsze jest publiczna pochwała. Liderzy zawsze są łasi na komplementy i docenianie, nawet jeżeli udają, że im na tym nie zależy. To swego rodzaju gwiazdy, gwiazdy sprzedaży – i chcą, żeby wszyscy to wiedzieli.

Na co dzień jednak przede wszystkim stawiaj na dobre słowo. Zazwyczaj „Świetnie to zrobiłeś!” lub zwykłe „Dziękuję” działają skuteczniej niż dodatek do wypłaty. Chociaż i on jest mile widziany! 😉

The post Poradnik szefa. Jak dbać o najlepszych handlowców, żeby nie chcieli zmieniać firmy? first appeared on NDG.

Jaki jest najlepszy handlowiec?

Zacznijmy od wyjaśnienia tego, jaki jest lider zespołu sprzedażowego. Wiele osób uważa, że wybitne wyniki oznaczają, że już jest się najlepszym handlowcem – to jednak za mało. Żeby osiągnąć ten status, trzeba każdego miesiąca osiągać wyznaczone cele sprzedażowe.

Najlepsi handlowcy nie są najlepsi tylko dlatego, że realizują cele. Są najlepsi, ponieważ robią to regularnie, miesiąc po miesiącu.

U liderów sprzedaży można dostrzec podobne cechy lub zachowania. Wbrew pozorom nie są dobrzy w zakresie samodyscypliny i systematyczności. Zazwyczaj wolą pracować w pojedynkę niż w grupie, często według własnych zasad, które niekoniecznie są w pełni zgodne z wytycznymi firmy.

Trudnym tematem dla mistrzów sprzedaży jest także kontrola – nie lubią jej, jednak może ich motywować do jeszcze lepszych osiągnięć. Z kontrolowaniem najlepszych handlowców trzeba uważać… często, gdy odczuwają związany z tym zbyt duży dyskomfort, porzucają swoje stanowiska i przechodzą do konkurencji.

Jak zostać liderem sprzedaży?

Żeby zostać najlepszym handlowcem, najpierw trzeba… być dobrym. I ćwiczyć, ćwiczyć, ćwiczyć, poprawiając wciąż swoje wyniki. Podstawą jest regularne realizowanie planów i osiąganie celów sprzedażowych.

Dobrzy handlowcy latami budują własną bazę kontaktów. I regularnie o nią dbają! Rozbudowana sieć klientów i dobre relacje z nimi to coś, czego nie kupisz za żadną cenę. Zanim po raz pierwszy spotkasz się z klientem, dowiedz się o nim jak najwięcej – zarówno o danej osobie, jak i o całej firmie. Aktualizuj te informacje przed każdym spotkaniem.

Aby osiągać sukcesy sprzedażowe, w kontaktach z klientami musisz być autentyczny. Wiemy, że w kontakcie z klientem nie zawsze jest to proste, nawet jeśli nie masz zamiaru go oszukać. Przygotuj się do spotkania od strony merytorycznej, wiedz wszystko na temat swojego produktu lub usługi. Nie daj się zagiąć i odpowiedz na wszystkie pytania!

Czasem brak autentyczności wiąże się z emocjami: stresem, zdenerwowaniem, pośpiechem… Staraj się zapanować nad tym wszystkim. I nigdy nie kłam, nie wprowadzaj w błąd klienta, bo zła opinia może się za Tobą ciągnąć latami!

Zaufanie klienta zdecydowanie łatwiej jest zdobyć, gdy samemu wygląda się schludnie. Nie przez przypadek handlowcy zazwyczaj noszą garnitury i jeżdżą czystym samochodem. Dbaj o szczegóły: niewymięta koszula czy elegancka fryzura mogą okazać się kluczem do serca tego klienta.

Pamiętaj – to powtarzalność Twoich małych sukcesów wyznacza drogę na szczyt!

The post Liderzy zespołów sprzedażowych. Jak zostać najlepszym handlowcem? first appeared on NDG.

Czy mógłby Pan powiedzieć coś więcej o sobie?

Chociaż wydawałoby się, że jest to pytanie-furtka do mniej formalnej rozmowy… to jest to pułapka. Nigdy nie zaczynaj w tym miejscu opowiadać o swoich zainteresowaniach (chyba że są bezpośrednio związane z branżą lub stanowiskiem)!

Warto natomiast opowiedzieć o sobie to, co będzie Cię wyróżniać spośród tłumu kandydatów. Opisz swoją ścieżkę kariery, zaznaczając na niej najważniejsze sukcesy zawodowe. Nie zapomnij wspomnieć o nagrodach czy o udziale w międzynarodowych projektach.

Także rzadkie kwalifikacje i umiejętności (które mogą się przydać na danym stanowisku) to Twoje asy w rękawie!

Dlaczego chce Pan pracować w naszej firmie?

W ten właśnie sposób rekruterzy sprawdzają, czy kandydaci „odrobili zadanie domowe” i przeprowadzili porządny research na temat potencjalnego miejsca pracy. Dlatego też Twoja odpowiedź powinna być popisem wiedzy o firmie, do której chcesz zostać przyjęty.

Swoich wypowiedzi nie opieraj jedynie na informacjach ze strony internetowej. Postaraj się dotrzeć do pracowników, przeczytaj o uczestnictwie firmy w targach czy konferencjach, o działaniach prowadzonych na rzecz otoczenia. Warto także znać aktualnie prowadzone projekty, klientów.

Chcesz pracować w tej firmie? Pokaż, że ją znasz, zgadzasz się z prezentowanymi przez nią wartościami, chcesz rozwijać się w dokładnie tym samym kierunku.

Jakie są Pana mocne i słabe strony?

Kandydaci podczas odpowiedzi na to pytanie często znacznie koloryzują fakty, chcąc zdobyć uznanie w oczach potencjalnego pracodawcy. Przede wszystkim wyraźnie oddziel wypowiedzi na temat swoich zalet od tych dotyczących wad – warto zacząć od tych drugich, żeby pozostawić dobre wrażenie.

Jakie masz wady? Najlepiej takie, które przy odrobinie dobrej woli można przekuć w zalety. Przykładem może być to, że czasami jesteś zbyt ugodowy wobec współpracowników. Słowem-kluczem jest słowo „czasami”! Możesz także wskazać wady, z którymi walczysz lub już wygrałeś – warto opowiedzieć o sposobie, w jaki to robisz/łeś.

Nigdy nie używaj wytartych frazesów typu „pracoholizm” czy „perfekcjonizm”. Naprawdę, rekruterzy już dawno zauważyli, że te „wady” mają tylko nabijać kandydatom plusów. Poza tym zastanów się: czy naprawdę chciałbyś na miejscu szefa zatrudnić pracoholika (przecież to nałóg!) lub perfekcjonistę, który nie potrafi pogodzić się z porażką?

A jakie masz zalety? Posiadasz ich na pewno wiele, jednak wybierz te istotne dla rekrutera ze względu na charakter pracy w danej firmie lub na tym stanowisku. Podkreśl atuty, które przydadzą się w życiu zawodowym.

Lecz przede wszystkim przygotuj się na to pytanie – pokazując najważniejszą mocną stronę, czyli zaangażowanie i gotowość do sprawnego reagowania w każdej sytuacji.

The post Jak odpowiadać na pytania podczas rozmowy kwalifikacyjnej? first appeared on NDG.

Głównym celem rozmowy kwalifikacyjnej jest poznanie kandydata przez przyszłego pracodawcę. Długie rozmowy, szybkie zadania do wykonania i mnóstwo pytań, na które należy odpowiadać szczerze i profesjonalnie – wszyscy znamy taki przebieg rozmowy. Jednak czasem zdarza się, że podczas spotkania rekruter milczy. Długie chwile bez słów następują zwykle po wypowiedzi kandydata. Choć może wydawać się, że świadczą one o niekompetencji i nieprzygotowaniu rekrutera do rozmowy, prawda jest całkowicie inna. Osoba prowadząca spotkanie z kandydatem celowo wprowadza w harmonogram rozmowy przedłużające się momenty ciszy. Dlaczego?

Dyskomfort kandydata

Najczęściej rozmowa kwalifikacyjna jest stresującym przeżyciem dla kandydata. Aby jeszcze bardziej zbić z tropu przyszłego pracownika, rekruter może po prostu zamilknąć. Oczywiście nie nagle, ani też nie na początku rozmowy, lecz w trakcie jej trwania. Milczenie w towarzystwie obcej osoby jest bowiem bardziej stresujące niż konieczność prowadzenia z nią dialogu. W miarę wydłużania się czasu bez rozmowy dyskomfort ten rośnie, co zwiększa stres kandydata, natomiast rekruterowi pozwala na zbadanie zachowania przyszłego pracownika w stresującej sytuacji. Zabieg ten działa nie tylko na osoby nieśmiałe i potrafiące się łatwo zestresować, ale także na pewnych siebie kandydatów, którzy nigdy nie wiedzą co nastąpi po długiej chwili milczenia.

Prawda wyjdzie na jaw

Na rozmowie kwalifikacyjnej wszyscy pragną zaprezentować się jak najlepiej. Kandydat odpowiada więc na pytania w sposób, który pokaże go w najbardziej korzystnym świetle. Nie zawsze więc mówi całą prawdę, co bardzo często rzutuje na obraz sytuacji, o którą został zapytany. Dlatego często zdarza się, że rekruter po wysłuchaniu odpowiedzi nie zadaje od razu kolejnego pytania. Chwila ciszy pozwala bowiem wydobyć z kandydata większą ilość informacji. Oczekując na kolejne pytanie kontynuuje on swoją wypowiedź, mając wrażenie, że nie była ona wystarczająca. W ten sposób rekruter bez zbędnych pytań jest w stanie wyciągnąć całą prawdę, której kandydat mógł nie chcieć ujawnić rozpoczynając swoją wypowiedź.

Przerwanie ciszy

Co zrobić, gdy podczas naszej rozmowy rekruter stosuje metodę milczenia? Wystarczy… zacząć mówić. Nie należy jednak sztucznie kontynuować wypowiedzi, którą rozpoczęliśmy. Cały problem może rozwiązać zapytanie rekrutera o to, czy mamy coś jeszcze wyjaśnić. Pozwoli to na proste zamknięcie jednej wypowiedzi i płynne przejście do kolejnego pytania, a kandydat w oczach rekrutera stanie się osobą pewną siebie, która dobrze radzi sobie w nietypowych sytuacjach.

The post Milczenie rekrutera first appeared on NDG.

Czy rekruterzy szukają pracowników w mediach społecznościowych?

W dzisiejszych czasach rekruterzy i specjaliści z działów HR sięgają po coraz nowocześniejsze narzędzia i kanały dotarcia, aby znaleźć jak najlepszych pracowników dla swoich klientów. Niejednokrotnie jednym z nich są właśnie media społecznościowe.

Najczęściej kandydatów poszukuje się na portalach związanych z życiem zawodowym:  LinkedIn, GoldenLine. W niektórych zawodach liczą się także te, w których prezentuje się efekty swojej pracy (np. w przypadku grafików witryny typu Behance).

Za pomocą tych kanałów rekruterzy potrafią dotrzeć do tzw. kandydatów pasywnych – czyli tych, którzy nie poszukują aktywnie pracy (nie wysyłają CV, nie przeglądają aktualnych ofert), ale są otwarci na zmianę firmy. Równocześnie docierają jedynie do tych osób, które spełniają ich wymagania, skracając czas i zwiększając efektywność całego procesu rekrutacyjnego.

Uważaj, co publikujesz – jeszcze przed zatrudnieniem!

Jednak działalność rekruterów w mediach społecznościowych ma także drugą stronę. Niekoniecznie muszą oni przecież w ten sposób szukać kandydatów, mogą prowadzić rekrutację tradycyjnymi kanałami: publikując ogłoszenie w wybranych miejscach i sprawdzając zgłaszające się osoby.

No i to sprawdzanie jest drugą stroną; chociaż wydaje Ci się, że Twoje profile w social media to Twoja prywatna przestrzeń i nic nikomu do tego – mylisz się! Dziś często już na etapie rekrutacji do firmy rekruterzy dokładnie prześwietlają działania w mediach społecznościowych potencjalnych pracowników.

I wyobraź sobie, że Twoje CV dało Ci przewagę nad innymi kandydatami, ale rekruter znalazł na Twoim profilu komentarz typu „czarny humor”. I nie, nie zrozumiał żartu – poczuł się urażony i od razu poczuł do Ciebie niechęć. Nawet jeśli zostaniesz zaproszony na rozmowę kwalifikacyjną (w końcu kwalifikacje masz odpowiednie!), to dużo trudniej będzie Ci przez nią przejść bez szwanku.

Podobnie w przypadku publikowania zdjęć z dzikich imprez na Instagramie… jednemu rekruterowi może się to spodobać, owszem. Drugi jednak uzna Cię za niepoważnego kandydata i nie zaproponuje Ci stanowiska marzeń.

Jaki profil jest „bezpieczny” podczas rekrutacji?

To oczywiście początek listy niebezpiecznych publikacji w social media, przez które możesz nie otrzymać pracy. Mamy złą wiadomość: tak naprawdę nie istnieje lista z odpowiednimi treściami. Profesjonalny rekruter nie odrzuci kandydata ze względu na np. orientację seksualną czy wyznanie. Być może jednak na podstawie Twoich zdjęć uzna Cię za osobę mało odpowiedzialną?

Najlepszym zabezpieczeniem jest przede wszystkim „zamknięcie” wszystkich profilów w prywatnych mediach społecznościowych. W ten sposób rekruter będzie mógł zobaczyć jedynie wybrane materiały, np. zdjęcie profilowe lub statusy publiczne.

Z drugiej strony warto też zadbać o bieżące aktualizowanie i pełne „otwarcie” swoich profili na portalach biznesowych – dzięki temu ułatwisz rekruterowi dotarcie do swojej osoby.

Już wiesz, jak przygotować swoje profile w mediach społecznościowych na czas rekrutacji. A jak z prowadzeniem social media już w czasie zatrudnienia? Sprawdź nasz ostatni artykuł blogowy: Social media a praca. Co publikować, żeby nie narazić się na gniew szefa?

The post Czy Facebook może przeszkodzić w zdobyciu wymarzonego stanowiska? first appeared on NDG.

Udostępnianie i tworzenie firmowych treści

Z reguły szefowie nie mają nic przeciwko publikowaniu informacji ogólnodostępnych na profilu firmy. Niektóre firmy wręcz wychodzą z założenia, że pracownicy powinni „lubić” profil firmowy, a udostępniane tam treści publikować również na swoich tablicach. Żywo do tego zachęcają, a w niektórych przypadkach za to dodatkowo wynagradzają.

Zgodnie z polskim prawem, pracodawca nie może wymagać od pracownika założenia konta w mediach społecznościowych, o ile nie wynika to z obowiązków pracowniczych. Nie może też ingerować w treści zamieszczane w jego postach.

Czasami zdarza się, że przełożeni wymagają od pracowników, żeby byli bohaterami fotek z firmy, by pokazać jej „ludzką” twarz i niekiedy można napotkać managera lub kierownika zespołu, którzy biegają pomiędzy pracownikami z telefonem lub aparatem w ręce. Nie musisz się na to zgadzać, jeśli nie masz ochoty. Zawsze możesz też poprosić administratora profilu o usunięcie zdjęcia, na którym się znajdujesz.

Publikacja zdjęć i informacji z życia firmy

Jeśli chodzi o publikację własnych treści nawiązujących do życia firmy… rodzi się problem. Najczęściej szefostwo nie zwraca na nie zupełnie uwagi, dopóki nie wybuchnie żadna afera. Ci bardziej przezorni szefowie wolą, żeby o firmie nie pisać na prywatnych profilach – jeśli post nie powstał spod palców firmowego mistrza marketingu, przełożeni (niekoniecznie bezpodstawnie!) obawiają się wycieku ważnych informacji (np. pracownik nie zauważy, że na fotkę „załapała się” zapisana tablica).

Trzeba też pamiętać, że – pomimo że z mediów społecznościowych korzystasz w swoim wolnym czasie – często będziesz postrzegany jako „wizytówka” swojej firmy. Szefostwo może więc obawiać się, że… zaszkodzisz wizerunkowi przedsiębiorstwa.

Zgodnie z przepisami pracę można stracić za wystawianie na szwank wizerunku firmy. Co to oznacza? Tak naprawdę wszystko: wystarczy zestawienie niewłaściwych opublikowanych treści z podaną w informacjach o sobie nazwą firmy.

Zanim opublikujesz – pomyśl

Najlepiej już na samym początku pracy w danej firmie zapytać, jaki jest stosunek przełożonych do social mediów pracowników. I nawet jeżeli deklarują oni, że ta kwestia jest im obojętna, nie warto publikować treści spontanicznie i bez zastanowienia – gdy nie przypadną one do gustu szefa lub narażą na szwank wizerunek firmy, obojętność może nagle szybko stopnieć i zmienić się w gniew!

Na to, co publikujesz, musisz uważać zwłaszcza wtedy, kiedy wśród znajomych posiadasz swojego przełożonego lub innych współpracowników. Jeśli jednak dojdzie do naruszenia wizerunku, nieposiadanie szefa w znajomych nie wystarczy.

The post Social media a praca. Co publikować, żeby nie narazić się na gniew szefa? first appeared on NDG.