Kompetencje twarde

Kompetencje twarde są wymierne i można je sprawdzić lub przeanalizować. Są to konkretne umiejętności, które możemy potwierdzić certyfikatem lub innym dokumentem. Nie rodzimy się z tymi umiejętnościami, a nabywamy je podczas edukacji w szkołach, na kursach i szkoleniach oraz na drodze własnych doświadczeń. To zbiór całej naszej wiedzy i zdolności, które umożliwiają nam pracę na danym stanowisku. Rozwój takich umiejętności jest możliwy poprzez praktykę i ciągły rozwój, który może trwać całe życie.

Kompetencje miękkie

Natomiast kompetencje miękkie dotyczą komunikacji, umiejętności interpersonalnych i społecznych czy inteligencji emocjonalnej. Mimo pozorów, to o wiele trudniejsze do opanowania rzeczy, niż twarde kompetencje. Przede wszystkim nie da się ich zmierzyć. Związane są bowiem z naszym charakterem, wartościami i zasadami, jakimi kierujemy się w życiu. To właśnie one dominują nasze społeczne relacje i pozwalają funkcjonować w otaczającym nas świecie. Określają nasze relacje społeczne i pomagają w funkcjonowaniu wśród ludzi, zarówno w rodzinie, jak i w pracy. Kompetencje miękkie „dziedziczymy” lub zdobywamy poprzez obserwację i zmiany poglądów. Człowiek kształtuje się przez całe życie, możemy więc rozwijać pozytywne kompetencje, a eliminować negatywne. W trakcie całego życia nabywamy również nowe, wynikające z naszych doświadczeń. To wszystko wymaga jednak długiej i głębokiej pracy nad sobą. Jak twierdzą naukowcy, często jest to dużo trudniejsze, a w większej mierze wpływa na sukces.

Dziś deprecjonujemy znaczenie tych umiejętności, mimo, iż są kluczowe w prowadzeniu efektywnej komunikacji i stanowią podstawę w roli lidera i przywódcy. Sytuacja ta dziwi, gdyż nieustanny rozwój technologii sprawia, że kompetencje twarde możemy zastąpić maszynami i robotyką, a czynnika ludzkiego jeszcze długo nikt nie zastąpi.

Dlaczego więc nie doceniamy kompetencji miękkich, likwidując przydatne szkolenia w ramach cięcia kosztów i rzadko inwestując w ich rozwój? Odpowiedź może być prosta, są one niemierzalne, a więc trudne do zweryfikowania w procesie rekrutacji. Niemniej jednak, to się zmienia i firmy coraz częściej podkreślają, że oczekują nie tylko umiejętności i dobrego CV, ale właśnie kompetencji miękkich.

The post Kompetencje miękkie vs kompetencje twarde. first appeared on NDG.

Na naszym blogu pisaliśmy już o tym, dlaczego pracownicy odchodzą. Dziś zastanówmy się, jak temu zapobiec.

Dobra pensja to nie wszystko

O tym, że o dobrych pracowników warto dbać, nie trzeba nikogo przekonywać. Utrzymujące się na rekordowo niskim poziomie bezrobocie oznacza, że na rynku pracy trudno jest znaleźć świetnych specjalistów. Dlatego trzeba zacząć od tego, co mamy we własnym „ogródku” – zacząć dbać o własnych pracowników.

Przede wszystkim zastanów się, czego oczekuje od Ciebie Twój pracownik. Czynnik finansowy jest bardzo istotny – jednak nie najistotniejszy. Jeżeli Twoi pracownicy otrzymują pensje podobne do rynkowych (nieznacznie niższe lub wyższe), to konkurencja raczej ich nie skusi samymi pieniędzmi.

Model ARK

Twoi najlepsi handlowcy pozostaną z Tobą, jeżeli Wasza współpraca będzie oparta na modelu ARK, czyli na realizacji trzech potrzeb: autonomii, relacyjności, kompetencji.

Potrzeba AUTONOMII to nic innego jak poczucie samodzielności. Jeżeli Twój pracownik czuje, że to co robi, robi z własnej i nieprzymuszonej woli, poczuje się też bardziej zaangażowany w obowiązki.

Potrzeba RELACYJNOŚCI to tak naprawdę budowanie prawdziwego zespołu. Stworzenie firmowej lub chociaż działowej-sprzedażowej rodziny zwiększa szanse, że najlepsi nie odejdą – bo będą się czuć częścią całości, brakującym puzzlem.

Potrzeba KOMPETENCJI realizowana jest poprzez możliwość zademonstrowania innym swoich możliwości i zdolności. Liderzy sprzedaży lubią odczuwać, że świetnie radzą sobie z obowiązkami, lepiej od innych.

Zablokuj monotonię!

Zwykli pracownicy lubią monotonię, pewność i schematyczność. Ci najlepsi jednak często opuszczają daną firmę, gdy odczuwają, że osiągnęli tu już wszystko i nic nowego ich nie czeka. To bardzo częsty problem liderów sprzedaży: brak nowych wyzwań powoduje znudzenie, a z czasem chęć zmiany.

Przed najlepszymi handlowcami możesz stawiać nowe – dodatkowo premiowane i dobrowolne – cele sprzedażowe. Najzdolniejszym możesz oddawać w opiekę nowych pracowników, aby wdrożyli ich w obowiązki i działanie firmy.

Wspólnie pracujcie nad sukcesem handlowca

Często szefowie działu sprzedaży świadomie rezygnują z indywidualnej pracy z najlepszymi handlowcami. Skoro są tacy dobrzy, to można poświęcić więcej czasu i uwagi słabszym, prawda? Nieprawda! Jeżeli odpuścisz swojemu najlepszemu pracownikowi działu sprzedaży, przestanie się rozwijać. Nikt nie lubi nadmiernej kontroli – jednak jej odpowiednia dawka motywuje do pięcia się jeszcze wyżej.

Dobrym rozwiązaniem są regularne, lecz nie za częste, indywidualne spotkania podsumowujące dany okres. Spotykaj się z każdym handlowcem, zarówno tym najlepszym, jak i z najgorszym. Rozmawiajcie o tym, czego się w tym czasie pracownik nauczył, czego się dowiedział, kogo poznał. Nie bój się pytać o plany na najbliższy okres ani o czas wolny.

Premiuj i doceniaj!

Ostatnim elementem istotnym dla stałości handlowca w „uczuciach” zawodowych jest motywacja. I jak już wspomnieliśmy na samym początku – nie chodzi tylko o pieniądze.

Premią dla najlepszych pracowników zawsze jest publiczna pochwała. Liderzy zawsze są łasi na komplementy i docenianie, nawet jeżeli udają, że im na tym nie zależy. To swego rodzaju gwiazdy, gwiazdy sprzedaży – i chcą, żeby wszyscy to wiedzieli.

Na co dzień jednak przede wszystkim stawiaj na dobre słowo. Zazwyczaj „Świetnie to zrobiłeś!” lub zwykłe „Dziękuję” działają skuteczniej niż dodatek do wypłaty. Chociaż i on jest mile widziany! 😉

The post Poradnik szefa. Jak dbać o najlepszych handlowców, żeby nie chcieli zmieniać firmy? first appeared on NDG.

Generacja Z – kim oni są?

Przedstawiciel generacji Z to osoba urodzona w połowie lat 90. lub na początku lat 2000 – ma dziś zatem ok. 18-20 lat i może rozpoczynać karierę zawodową. Współcześni pracodawcy stają przed wyzwaniem, ponieważ nowi pracownicy są zupełnie różni od swoich poprzedników!

Generacja Z to pokolenie osób bardzo kreatywnych, z dużą technologiczną wiedzą, pędzących ku zmianom… Równocześnie jednak są także drażliwi i bardzo obrażalscy. Co to oznacza dla pracodawcy?

Z technologią za pan brat!

Osobnik należący do generacji Z niejednokrotnie już od maleńkości miał do czynienia z komputerami, internetem i smartfonami. Technologia to jego naturalne środowisko.

Jednak tak mocne przesiąknięcie nowoczesnością może równocześnie oznaczać niemożność pracy na sprawdzonych i niezaawansowanych narzędziach. Pracodawca, który chce przyciągać na rekrutację młodych i ambitnych, musi stworzyć im odpowiednie technologiczne warunki do pracy.

Samodzielność i niezależność

Przedstawiciele generacji Z nie lubią być zależni od innych, nie chcą współpracować, nie są zainteresowani pracą zespołową. Każdy członek grupy może być rywalem lub przeszkodą w ich karierze.

Kariera jak na dłoni

Nowi pracownicy niekoniecznie zadowalają się tym co jest „tu” i „teraz”, jeśli chodzi o ich karierę – chcą wiedzieć, gdzie w danej firmie mogą dotrzeć, jak wysoko zajść i co osiągnąć.

Dlatego pracodawca podczas rekrutacji może zachęcać przedstawicieli generacji Z jasną wizją swojej firmy. Musi pokazywać otwierające się przed kandydatem horyzonty i możliwości, wskazywać kierunek rozwoju. Dla tego pokolenia ważne jest, aby w pracy otrzymywać wartościową wiedzę (kursy, szkolenia) i szansę na jej wykorzystanie.

Sukces jest celem – aby zdobyć takiego pracownika musisz mieć możliwość nakarmienia jego ambicji.

The post Generacja Z – czy pracodawcy powinni się jej bać? first appeared on NDG.

Czy rekruterzy szukają pracowników w mediach społecznościowych?

W dzisiejszych czasach rekruterzy i specjaliści z działów HR sięgają po coraz nowocześniejsze narzędzia i kanały dotarcia, aby znaleźć jak najlepszych pracowników dla swoich klientów. Niejednokrotnie jednym z nich są właśnie media społecznościowe.

Najczęściej kandydatów poszukuje się na portalach związanych z życiem zawodowym:  LinkedIn, GoldenLine. W niektórych zawodach liczą się także te, w których prezentuje się efekty swojej pracy (np. w przypadku grafików witryny typu Behance).

Za pomocą tych kanałów rekruterzy potrafią dotrzeć do tzw. kandydatów pasywnych – czyli tych, którzy nie poszukują aktywnie pracy (nie wysyłają CV, nie przeglądają aktualnych ofert), ale są otwarci na zmianę firmy. Równocześnie docierają jedynie do tych osób, które spełniają ich wymagania, skracając czas i zwiększając efektywność całego procesu rekrutacyjnego.

Uważaj, co publikujesz – jeszcze przed zatrudnieniem!

Jednak działalność rekruterów w mediach społecznościowych ma także drugą stronę. Niekoniecznie muszą oni przecież w ten sposób szukać kandydatów, mogą prowadzić rekrutację tradycyjnymi kanałami: publikując ogłoszenie w wybranych miejscach i sprawdzając zgłaszające się osoby.

No i to sprawdzanie jest drugą stroną; chociaż wydaje Ci się, że Twoje profile w social media to Twoja prywatna przestrzeń i nic nikomu do tego – mylisz się! Dziś często już na etapie rekrutacji do firmy rekruterzy dokładnie prześwietlają działania w mediach społecznościowych potencjalnych pracowników.

I wyobraź sobie, że Twoje CV dało Ci przewagę nad innymi kandydatami, ale rekruter znalazł na Twoim profilu komentarz typu „czarny humor”. I nie, nie zrozumiał żartu – poczuł się urażony i od razu poczuł do Ciebie niechęć. Nawet jeśli zostaniesz zaproszony na rozmowę kwalifikacyjną (w końcu kwalifikacje masz odpowiednie!), to dużo trudniej będzie Ci przez nią przejść bez szwanku.

Podobnie w przypadku publikowania zdjęć z dzikich imprez na Instagramie… jednemu rekruterowi może się to spodobać, owszem. Drugi jednak uzna Cię za niepoważnego kandydata i nie zaproponuje Ci stanowiska marzeń.

Jaki profil jest „bezpieczny” podczas rekrutacji?

To oczywiście początek listy niebezpiecznych publikacji w social media, przez które możesz nie otrzymać pracy. Mamy złą wiadomość: tak naprawdę nie istnieje lista z odpowiednimi treściami. Profesjonalny rekruter nie odrzuci kandydata ze względu na np. orientację seksualną czy wyznanie. Być może jednak na podstawie Twoich zdjęć uzna Cię za osobę mało odpowiedzialną?

Najlepszym zabezpieczeniem jest przede wszystkim „zamknięcie” wszystkich profilów w prywatnych mediach społecznościowych. W ten sposób rekruter będzie mógł zobaczyć jedynie wybrane materiały, np. zdjęcie profilowe lub statusy publiczne.

Z drugiej strony warto też zadbać o bieżące aktualizowanie i pełne „otwarcie” swoich profili na portalach biznesowych – dzięki temu ułatwisz rekruterowi dotarcie do swojej osoby.

Już wiesz, jak przygotować swoje profile w mediach społecznościowych na czas rekrutacji. A jak z prowadzeniem social media już w czasie zatrudnienia? Sprawdź nasz ostatni artykuł blogowy: Social media a praca. Co publikować, żeby nie narazić się na gniew szefa?

The post Czy Facebook może przeszkodzić w zdobyciu wymarzonego stanowiska? first appeared on NDG.

Udostępnianie i tworzenie firmowych treści

Z reguły szefowie nie mają nic przeciwko publikowaniu informacji ogólnodostępnych na profilu firmy. Niektóre firmy wręcz wychodzą z założenia, że pracownicy powinni „lubić” profil firmowy, a udostępniane tam treści publikować również na swoich tablicach. Żywo do tego zachęcają, a w niektórych przypadkach za to dodatkowo wynagradzają.

Zgodnie z polskim prawem, pracodawca nie może wymagać od pracownika założenia konta w mediach społecznościowych, o ile nie wynika to z obowiązków pracowniczych. Nie może też ingerować w treści zamieszczane w jego postach.

Czasami zdarza się, że przełożeni wymagają od pracowników, żeby byli bohaterami fotek z firmy, by pokazać jej „ludzką” twarz i niekiedy można napotkać managera lub kierownika zespołu, którzy biegają pomiędzy pracownikami z telefonem lub aparatem w ręce. Nie musisz się na to zgadzać, jeśli nie masz ochoty. Zawsze możesz też poprosić administratora profilu o usunięcie zdjęcia, na którym się znajdujesz.

Publikacja zdjęć i informacji z życia firmy

Jeśli chodzi o publikację własnych treści nawiązujących do życia firmy… rodzi się problem. Najczęściej szefostwo nie zwraca na nie zupełnie uwagi, dopóki nie wybuchnie żadna afera. Ci bardziej przezorni szefowie wolą, żeby o firmie nie pisać na prywatnych profilach – jeśli post nie powstał spod palców firmowego mistrza marketingu, przełożeni (niekoniecznie bezpodstawnie!) obawiają się wycieku ważnych informacji (np. pracownik nie zauważy, że na fotkę „załapała się” zapisana tablica).

Trzeba też pamiętać, że – pomimo że z mediów społecznościowych korzystasz w swoim wolnym czasie – często będziesz postrzegany jako „wizytówka” swojej firmy. Szefostwo może więc obawiać się, że… zaszkodzisz wizerunkowi przedsiębiorstwa.

Zgodnie z przepisami pracę można stracić za wystawianie na szwank wizerunku firmy. Co to oznacza? Tak naprawdę wszystko: wystarczy zestawienie niewłaściwych opublikowanych treści z podaną w informacjach o sobie nazwą firmy.

Zanim opublikujesz – pomyśl

Najlepiej już na samym początku pracy w danej firmie zapytać, jaki jest stosunek przełożonych do social mediów pracowników. I nawet jeżeli deklarują oni, że ta kwestia jest im obojętna, nie warto publikować treści spontanicznie i bez zastanowienia – gdy nie przypadną one do gustu szefa lub narażą na szwank wizerunek firmy, obojętność może nagle szybko stopnieć i zmienić się w gniew!

Na to, co publikujesz, musisz uważać zwłaszcza wtedy, kiedy wśród znajomych posiadasz swojego przełożonego lub innych współpracowników. Jeśli jednak dojdzie do naruszenia wizerunku, nieposiadanie szefa w znajomych nie wystarczy.

The post Social media a praca. Co publikować, żeby nie narazić się na gniew szefa? first appeared on NDG.

Poprzednie części materiału z cyklu Dobre CV dostępne są tutaj:

• Kłamstwa, zdjęcia, dane osobowe
• Jak długie ma być CV i co w nim zawrzeć?

1.     Wizyta w firmie – czyli jak zanieść CV?

Wciąż zdarza się, że CV dostarczamy osobiście – zazwyczaj jest tak w przypadkach, gdy mieszkamy blisko danej firmy lub gdy bardzo nam zależy na pracy właśnie w tym miejscu. I właśnie dlatego powinieneś się przygotować nawet do zaniesienia CV!

Rada: Być może Twoje CV przyjmie sekretarka, a być może HR-owiec. Nie wiesz też, kogo możesz spotkać na korytarzu czy w windzie. Dlatego ubierz się schludnie, tak jakbyś miał spotkanie z przyszłym szefem! Pamiętaj też o zasadach savoir-vivre’u – wskazówki na ten temat znajdziesz TUTAJ.

<link: https://www.ndg.com.pl/savoir-vivre-w-rekrutacji-czyli-jak-nie-popelnic-faux-pas-podczas-rozmowy-kwalifikacyjnej/>

2.     Każdy plik musi mieć swoją nazwę!

Dziś większość CV wysyła się mailem, jako plik tekstowy, PDF lub w formacie graficznym. W żadnym z wypadku nie możesz zapomnieć o tym, że plik trzeba odpowiednio opisać – zanim wyślesz do swojego potencjalnego pracodawcy załącznik CVTomekwersja8.doc.

Rada: Najlepiej jest po prostu zatytułować plik CV + nazwisko, ewentualnie CV + imię i nazwisko, np. CVNowak.doc czy CVTomaszNowak.doc.

3.     Co napisać w mailu z CV?

Problemem okazuje się nie tylko napisanie samego CV, ale także wiadomości mailowej do potencjalnego pracodawcy. Nie wysyłaj pustego maila bez tematu i treści!

Rada: Często już w ofertach pracy znajdują się informacje, co umieścić w tytule maila. Jeśli ich nie ma, wpisz w to miejsce stanowisko, na które kandydujesz oraz swoje imię i nazwisko.

W samej treści maila pamiętaj o podstawowych manierach: powitaniu, przedstawieniu siebie i celu, w którym piszesz. Poinformuj, że w załączeniu przesyłasz dokumenty aplikacyjne (upewnij się, że załączyłeś plik lub pliki!). Na końcu nie zapomnij o pozdrowieniu i podpisie.

4.     Z jakiego adresu mailowego wysyłać CV?

Kwestia ta może mieć duży wpływ na to, jak pracodawca czy rekruter spojrzą na Twoje dokumenty. O co chodzi? O adres mailowy!

Kiedy wysyłasz CV, już z samego założenia wchodzisz w relację biznesową. No to wyobraź sobie, że dostałeś maila z propozycją pracy od justysia12345@cmokasek.pl – brzmi śmiesznie, prawda? Niemniej zabawnie wygląda odwrotna sytuacja, kiedy osoba rekrutująca otwiera maila z dokumentami aplikacyjnymi od xzbysio@xoxo.com.

Rada: Jeśli na co dzień posługujesz się mailem, który brzmi niekoniecznie poważnie… załóż nowe konto na bezpłatnym serwisie. Najlepszym rozwiązaniem jest założenie maila imię.nazwisko@serwismailowy.pl, np. jan.kowalski@gmail.com. Jeśli nazwa jest zajęta możesz szukać innej kombinacji (zmiana kolejności, dodanie swojego rocznika lub miejscowości).

Z takiej skrzynki możesz korzystać jedynie w czasie rekrutacji (co też naprawdę ułatwi odnajdywanie wiadomości od potencjalnych pracodawców), a na co dzień i dla znajomych pozostać xzbysiem 😉

The post Z cyklu: dobre CV. Wskazówki dotyczące przekazywania CV pracodawcy first appeared on NDG.

Poprzednia część materiału z cyklu Dobre CV dostępna jest TUTAJ.

1.   Nie kłam!

W połączeniu ze wskazówkami z poprzedniej części cyklu, od razu ostrzegamy – NIGDY nie kłam w CV! W najlepszym wypadku kłamstwo nie wyjdzie na jaw, a Ty zdążysz w nowej pracy nadrobić zaległości. W najgorszym… albo wpadniesz już podczas rozmowy kwalifikacyjnej („spalając się” i tracąc szansę na pracę), albo w czasie wykonywania obowiązków zawodowych wykażesz się niekompetencją i brakiem posiadanych w CV umiejętności.

O kłamstwach i koloryzowaniu w CV i podczas rozmowy kwalifikacyjnej pisaliśmy już TUTAJ – sprawdź, dlaczego nie warto kłamać  w takich sytuacjach!

2.   Dać się zobaczyć? Czyli o zdjęciu w CV

Większość pracodawców wciąż oczekuje (nawet jeśli o tym nie piszą w ogłoszeniu), że curriculum vitae będzie zawierało zdjęcie potencjalnego pracownika. Mimo wszystko, wrażenie wizualne jest bardzo istotne, pomaga w zbudowaniu wyobrażenia o danej osobie.

Zdjęcie w CV jest tym istotniejsze, im większy kontakt z klientami będziesz mieć na danym stanowisku (np. przedstawiciel handlowy na co dzień spotyka się z kontrahentami, prawda?). I nie chodzi o to, czy pracownik jest przystojny, a pracownica ładna – chodzi o ogólne wrażenie i prezencję.

Dlatego też nie bój się dodawać zdjęcia do CV. Skoro inni kandydaci zaprezentują się na fotce, jej brak… może Cię zdyskwalifikować na starcie.

Rada: Zdjęcie na CV musi być aktualne. Kwestia ta dotyczy zwłaszcza kobiet, bo często zmieniają swój wygląd (np. farbują włosy – na zdjęciu blondynka, na rozmowie kwalifikacyjnej brunetka), ale i mężczyźni potrafią zaskoczyć (np. zarost – z CV na rekrutera zerka dojrzały brodacz w okularach, na spotkanie przychodzi chłopak w soczewkach, ogolony i wyglądający na 10 lat młodszego).

Druga sprawa to profesjonalność zdjęcia – nie musi ono być robione w białej koszuli w zakładzie fotograficznym, ale absolutnie nie może być wyciętą twarzą z fotki z wakacji! Zwróć również uwagę na to, żeby zdjęcie podczas wklejania w CV nie utraciło jakości, nie było rozmazane, rozpikselowane czy w jakikolwiek inny sposób niewyraźne.

3.   Wyraź zgodę!

Często pisząc CV zapomina się o jednej z podstawowych rzeczy – zgodzie na przetwarzanie danych osobowych w procesach rekrutacyjnych. Bez tego rekruter może wyrzucić Twoje dokumenty do kosza bez czytania!

Formułka:

„Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych dla potrzeb niezbędnych do realizacji procesu rekrutacji (zgodnie z Ustawą z dnia 29.08.1997 o ochronie danych osobowych, Dziennik Ustaw Nr 133 Poz. 883).”

Jeśli składasz CV osobiście, na samym końcu pod formułką koniecznie złóż własnoręczny podpis!

Chcesz wiedzieć więcej o dobrym CV? Zajrzyj do naszego kolejnego wpisu blogowego na ten temat:

Z cyklu: dobre CV. Wskazówki dotyczące przekazywania CV pracodawcy

The post Z cyklu: dobre CV. Kłamstwa, zdjęcia, dane osobowe first appeared on NDG.

1.     Niedocenienie i za niskie wynagrodzenie

Niezaprzeczalnie najczęściej pracownicy poszukują nowej pracy ze względów finansowych. Niestety, kredytów dobrą atmosferą w pracy nie można spłacać!Zbyt niskie wynagrodzenie często łączy się także z tym, że pracownicy czują się po prostu niedocenieni za swój wkład w rozwój firmy.

Jak można zapobiegać rezygnacji z pracy ze względu na wysokość wynagrodzenia?

Przede wszystkim doceniaj swoich specjalistów. Widzisz starania i ciężką pracę? Powiedz o tym, pochwal swoich pracowników. Swoje zadowolenie warto też okazać poprzez podwyżkę lub premię.

Jeśli wiesz, że ktoś przynosi duże korzyści dla Twojego biznesu (np. jest świetnym handlowcem), nie pozwól mu odejść do konkurencji! Na bieżąco sprawdzaj raporty płac i dbaj o to, aby Twój pracownik nie miał powodów do narzekań.

2.     Monotonia i wypalenie zawodowe

Kolejnym powodem zmiany pracy jest monotonia. Każdego dnia dzieje się dokładnie to samo, obowiązki są identyczne jak rok temu… Schemat każdego dnia, tygodnia i miesiąca, powtarzający się w nieskończoność może doprowadzić do wypalenia zawodowego.

Jak można zapobiegać rezygnacji z pracy ze względu na znudzenie pracą?

Warto ze swoimi specjalistami co jakiś czas (np. co pół roku) rozmawiać na temat ich zadowolenia z sposobu organizacji pracy. Jeśli wyrażą chęć zajęcia się czymś zupełnie innym, staraj się im dawać takie szanse.

Aby uniknąć monotonii w pracy, wysyłaj swoich pracowników na szkolenia i kursy, niekoniecznie bezpośrednio związane z ich stanowiskiem. Tego typu urozmaicenie zapobiegnie narodzinom nudy, a równocześnie… poszerzy ich kompetencje!

3.     Zmiany w życiu osobistym

Każdy pracownik ma życie osobiste. Dlatego gdy wydarzy się w nim coś istotnego (np. narodziny dziecka lub przeprowadzka), może to rzutować na życie zawodowe.

Jak można zapobiegać rezygnacji z pracyze względu na rewolucje w życiu osobistym?

Nie zawsze da się pogodzić życie osobiste i zawodowe – ale warto próbować! Zwłaszcza gdy chodzi o Twojego najlepszego pracownika. Kompromis możecie wypracować jedynie w drodze szczerej rozmowy. Możesz zaproponować różne rozwiązania, np. inny godzinowywymiar zatrudnienia, zmiany godzin pracy, część obowiązków wykonywana zdalnie. Wszystko jednak zależy od konkretnej sytuacji.

O dobrego pracownika warto walczyć i starać się, by pozostał w strukturach firmy. Jeśli jednak mimo wszystko borykasz się z tym problemem, zgłoś się do Grupy NDG. Z nami nie musisz się martwić, jeśli Twój pracownik odejdzie z dnia na dzień – sprawnie i szybko znajdziemy dla Ciebie jego następcę.

Organizujemy i przeprowadzamy rekrutacje, tworząc najlepsze zespoły pracownicze. Oferujemy także outsourcing sił sprzedażowych – korzystaj z wiedzy i doświadczenia najlepszych przedstawicieli handlowych!

Sprawdź naszą ofertę i znajdź rozwiązanie dla Twojej firmy.

The post Dlaczego pracownicy… odchodzą? first appeared on NDG.

Każdy przedstawiciel handlowy musi posiadać doskonałą zdolność komunikacji z innymi, dobrze organizować swój czas pracy oraz posiadać dużą wiedzę na temat produktu, z którym chce dotrzeć do potencjalnych klientów. Rekruterzy często wymagają też wielu umiejętności praktycznych (np. prawa jazdy kategorii B, biegłej znajomości obsługi urządzeń mobilnych). Większa część tych umiejętności jest nabywana przez kandydatów w życiu codziennym, dlatego wykształcenie wyższe nie jest warunkiem koniecznym pracodawcy, choć niektórzy biorą pod uwagę jedynie absolwentów szkół wyższych. Część firm zatrudniających przedstawicieli handlowych nie wymaga od nich kierunkowego wykształcenia, nawet gdy brani są pod uwagę jedynie kandydaci posiadający wykształcenie wyższe. Sytuacja wygląda jednak całkowicie inaczej w przypadku przedstawicieli medycznych i farmaceutycznych. Muszą oni posiadać odpowiednią wiedzę z zakresu anatomii człowieka człowieka i chemii. 

Waga wiedzy

Każdy przedstawiciel medyczny lub farmaceutyczny na co dzień spotyka się z wieloma potencjalnymi, a także stałymi odbiorcami nowych produktów i leków. Bardzo często jest dla lekarzy i farmaceutów źródłem informacji. To właśnie on regularnie uczęszcza na szkolenia dotyczące najnowszych badań oraz produktów, a także śledzi nowinki z branży. W dobie ogromu informacji i coraz bardziej innowacyjnych produktów, które pojawiają się na rynku, lekarze muszą otrzymać pewną oraz jasną informację o oferowanych przez przedstawiciela produktach lub lekach. Dzięki swojej wiedzy z zakresu medycyny i farmacji przedstawiciel będzie mógł stać się zaufanym źródłem informacji, zorientowanym nie tylko w aktualnościach, ale także w podstawach farmacji i medycyny. Wiedza sprawi, że przedstawiciel medyczny będzie mógł swobodnie prowadzić konwersację nawet z najbardziej doświadczonym lekarzem lub farmaceutą i udzielać szczegółowej odpowiedzi na każde zadane pytanie. W szczególności to wykraczające poza tematykę oferowanego leku lub produktu.

Wykształcenie medyczne lub paramedyczne pozwala każdemu przedstawicielowi działającemu w branży zdrowia na efektywne korzystanie ze wszystkich dostępnych kursów i szkoleń. Ogólna wiedza jaką posiada jest niezbędna do zagłębienia się w szczegóły, dokładne poznanie tematu oraz wyciągnięcie własnych wniosków. W przypadku, gdy przedstawiciel nie będzie posiadał podstaw, niemożliwe będzie stałe poszerzanie jego wiedzy. Dotyczy to również portali branżowych, które często posługują się fachową terminologią i poruszają tematy całkowicie niezrozumiałe dla laika. Przedstawiciel medyczny musi jednak stale poszerzać swoją wiedzę oraz orientować się w najnowszych wiadomościach z branży. Przede wszystkim, musi je nie tylko znać ale także rozumieć oraz wyrobić sobie o nich własną opinię.

Możliwości edukacji

Aby uzyskać wykształcenie z zakresu nauk medycznych oraz paramedycznych można zdecydować się na rozpoczęcie studiów. Uczelnie oferują studia jednolite magisterskie, a także licencjackie i magisterskie. Dzięki podziałowi studiów na stopnie (I stopień – studia licencjackie, II stopień – studia magisterskie), można zmienić kierunek po 3 latach nauki lub całkowicie z niej zrezygnować i na tym zakończyć edukację z tytułem licencjata.

Studia medyczne są prawie zawsze studiami magisterskimi jednolitymi, co oznacza że trwają przez 5 lat bez żadnej przerwy. Student nie uzyska na nich tytułu licencjata. Ma jednak taką możliwość podejmując kierunki z zakresu studiów paramedycznych, czyli wszystkich związanych z anatomią człowieka i chemią (np. wychowanie fizyczne).

Gdy zainteresowany zakończył już edukację, a kierunek jego studiów nie jest spójny z kształceniem medycznymi oraz paramedycznym, może skorzystać z oferty studiów podyplomowych. Niektóre uczelnie oferują nawet kierunki przeznaczone specjalnie dla przedstawicieli medycznych, na których obok negocjacji, słuchacze uczą się o podstawach farmacji, prawa oraz medycyny.

Dużą szansą są również szkoły medyczne, w których bardzo często można zdobyć tytuł technika. Najczęściej oferują one kształcenie w kierunku farmacji oraz stomatologii.

Dobry kierunek

Obecnie większość uczelni ma w swojej ofercie kierunek medyczny lub paramedyczny. Myśląc o kształceniu medycznym przychodzi nam na myśl najczęściej medycyna, farmacja oraz kierunek lekarski. Czym są jednak kierunki paramedyczne? To wszystkie dziedziny mniej lub bardziej związane z funkcjonowaniem ludzkiego ciała, chemią i anatomią. Jest wśród nich m.in. analityka medyczna, chemia, biologia, biotechnologia, fizjoterapia, pielęgniarstwo, zdrowie publiczne, wychowanie fizyczne oraz technologia żywienia. Możliwości jest dużo. Warto więc wybrać kierunek, który najbardziej odpowiada naszym zainteresowaniom.

Jak widać, zawód przedstawiciela medycznego wymaga nie tylko posiadania wrodzonych zdolności. Sukces w pracy na tym stanowisku bardzo często zależy od wiedzy oraz zaangażowania. Nie jest to także zawód, w którym możemy odnosić sukces za sukcesem bez ciągłej edukacji. Przedstawiciel medyczny musi na bieżąco poznawać nowe wyniki badań oraz produkty. Pomimo ukończenia kierunkowych studiów, często uczy się przez całe życie.

The post Wykształcenie medyczne i paramedyczne – podstawa pracy przedstawiciela medycznego i farmaceutycznego first appeared on NDG.

„Proszę mi sprzedać ten długopis” – to najbardziej standardowe zadanie, które kojarzy nam się z rozmową kwalifikacyjną. Jednak nie podczas każdej rekrutacji można je usłyszeć. Często rekruterzy podchodzą do sprawy indywidualnie i zadają kandydatowi pytania związane z informacjami zawartymi w przesłanych dokumentach aplikacyjnych. Niektórzy też w ogóle pomijają życie prywatne oraz kompetencje miękkie, a skupiają się na wiedzy i doświadczeniu, które badają dzięki różnym zadaniom rekrutacyjnym. Dzieje się to jednak najczęściej w przypadku zawodów specjalistycznych, w których pracownicy zazwyczaj pracują w pojedynkę. Rodzaj rekrutacji zależy więc od wymagań pracodawcy, który poszukuje konkretnych osób na określone stanowiska. Po określeniu wymaganych cech pracownika może wybrać jeden ze sposobów rekrutacji. A jest ich na prawdę wiele: rozmowa kwalifikacyjna, assessment center, testy wiedzy lub kompetencji, referencje (ustne i pisemne), wywiady panelowe, dyskusje grupowe a nawet grafologia.

Grupa NDG w trakcie rekrutacji pracowników posługuje się dwiema metodami. To rozmowa kwalifikacyjna i assessment center. W tym ostatnim Grupa NDG wypracowała swój własny, autorski system, który pozwala na liczne modyfikacje w trakcie selekcji kandydatów i daje wiele możliwości. Często jednak firmy zlecające rekrutację wybierają najbardziej popularną formę, czyli rozmowę kwalifikacyjną. Czym różnią się te 2 sposoby rekrutacji?

Rozmowa kwalifikacyjna

Zostają na nią zaproszone osoby, które przesłały dokumenty aplikacyjne. Można więc powiedzieć, że to pierwszy krok rekrutacji. Teraz zaczyna się stres kandydata. Podczas rozmowy rekruter (lub rekruterzy) zadają pytania na temat doświadczenia zawodowego oraz zainteresowań w życiu prywatnym. Rozmowa kwalifikacyjna cechuje się więc indywidualnym podejściem do każdego kandydata. Umożliwia bardzo dokładne sprawdzenie kompetencji twardych danej osoby. Podczas niej rekruter może jednak zadać wiele „trudnych” pytań, aby lepiej poznać kandydata i sprawdzić jego reakcję. Przez to rozmowa kwalifikacyjna wydaje się być bardziej stresująca niż rekrutacje przeprowadzane w grupach.

Assessment center

Podobnie jak podczas rozmowy kwalifikacyjnej, rekruterzy najpierw analizują nadesłane CV oraz listy motywacyjne. Dalsza część rekrutacji przebiega jednak inaczej. Kandydaci zapraszani są na spotkania, podczas których wykonują różnorakie zadania, indywidualnie lub w grupach. Nad całością procesu czuwają asesorzy, którzy szukają kandydatów o odpowiednich cechach. Dzięki zadaniom organizowanym w grupach można poznać kompetencje miękkie kandydatów, takie jak współpraca z innymi, planowanie działania i organizacja pracy, co trudno wyłapać podczas rozmowy kwalifikacyjnej. Rekrutacja grupowa to również mniejszy stres dla kandydatów, którzy mogą zachowywać się swobodnie.
Assessment center to najlepsza metoda selekcji przedstawicieli, dzięki której w krótkim czasie można zauważyć potencjał pracownika, sprawdzić jego zachowanie w grupie oraz określić szanse na osiągnięcie stawianych przed pracownikiem celów sprzedażowych.
Sposobów rekrutacji pracowników jest wiele. Warto wiec wybrać ten, który dokładnie sprawdzi cechy najbardziej pożądane przez przyszłego pracodawcę. Wszystko po to, aby pracownik był zadowolony ze swojej pracy, a pracodawca ze swojego pracownika.

The post Rozmowa kwalifikacyjna a assessment center first appeared on NDG.